André Weustenenk is al bijna een halve eeuw niets liever dan loonwerker

Jubilaris van loonbedrijf Bosch-Jansen trad in de voetsporen van zijn opa

Door Luuk Stam

HENGELO/BAAK – Zijn dochter had het hem nog gezegd. Als haar vader voor de krant op de foto zou moeten, dan toch zeker bij zijn favoriete machine: de maishakselaar. En dus start André Weustenenk (58) uit Baak deze ochtend bij loonbedrijf Bosch-Jansen in Hengelo de motor van het immense apparaat om het gevaarte in de positie te manoeuvreren die voor het plaatje het meest optimaal is. Onder het dak van één van de grote schuren, want daarbuiten komt de regen met bakken uit de hemel. Even later wijst Weustenenk op een vele malen kleiner schuurtje verderop op het terrein, daar waar opa Bosch – de opa van zijn moeders kant – in het verleden aan de landbouwwerktuigen sleutelde. 

Weustenenk is hier aan de Scharfdijk in het buitengebied van Hengelo geboren. Toen hij twee jaar oud was, verhuisden zijn ouders naar het dorp, maar de jonge André bleef hier steevast terugkomen. Als kind logeerde hij in de zomermaanden bij zijn opa en oma, als tiener werkte hij na schooltijd geregeld mee op het loonbedrijf, dat zich tevens al vroeg specialiseerde in het grondverzet. Weustenenk woont tegenwoordig weliswaar in Baak, maar nog altijd is hij verknocht aan het loonwerk. Inmiddels is hij veertig jaar in dienst van het Hengelose loonbedrijf dat zijn opa ooit begon en dat sinds augustus 2021 de naam Bosch-Jansen draagt.

Derk Jan Jansen nam hier nu ruim anderhalf jaar geleden het stokje over van Martin Bosch, die het eerder over had genomen van zijn vader Dick, een oom van André Weustenenk. Toen Dick Bosch zijn neef veertig jaar geleden vroeg om hier te komen werken, hoefde Weustenenk niet lang na te denken. In de schoolbanken had hij het wel gezien. Hier aan de Scharfdijk lonkte het werk waarvan zijn hart écht sneller ging kloppen: mais hakselen, mest uitrijden, maar ook het sleutelen aan de machines deed hij met plezier. Dat is nooit veranderd. De jubilaris is van alle markten thuis. En dus is voor hem vrijwel geen dag hetzelfde.

Piekperiodes
Met tien vaste krachten werken ze hier, in de piekperiodes aangevuld met oproepkrachten. De periodes waarin de mais van het land moet en waarin het gras ingekuild moet worden, dat zijn voor Weustenenk de mooiste periodes van het jaar. “Op die dagen weet je nooit hoe laat je ’s avonds thuis bent”, vertelt hij. “Als een boer het gras los heeft liggen en er komt de volgende ochtend regen aan, dan kun je niet zeggen van: we stoppen er om 17.00 uur mee. Dan gaat het soms bijna dag en nacht door. Dat onvoorspelbare maakt het ook mooi. En het dan op die momenten toch nog allemaal vóór de regen voor elkaar zien te krijgen, dat is de uitdaging. Het thuisfront moet daar wel achter staan. Als dat niet zo is, dan kun je geen loonwerker zijn.”

Ter ere van het 40-jarig jubileum van André Weustenenk organiseert loonbedrijf Bosch-Jansen een receptie op zondag 7 mei (14.00 tot 17.00 uur) bij café-restaurant Den Bremer in Toldijk. Nu eerst nog even poseren voor de foto in de krant, naast de maishakselaar. Omdat het erbij hoort, want veel liever gaat de man uit Baak straks weer met deze machine het land op. De passie, het gevoel van vrijheid, dit werk is in zijn ogen het mooiste werk dat er bestaat. “Ik heb altijd gezegd: opa moet trots op mij zijn”, besluit Weustenenk. “Hij leeft al jaren niet meer, maar dat blijft mijn grote drijfveer. Zolang ik loonwerker kan zijn, blijf ik loonwerker.”