Heel Baak wil helpen, maar Lidian heeft nog steeds geen woning

Baakse zoekt na scheiding al ruim een jaar tevergeefs naar nieuwe woonruimte

Door Luuk Stam

BAAK – Ze zit met de handen in het haar: wat kan ze in vredesnaam nog meer doen? Lidian van Ophuizen (39) reageerde al op meer dan 150 huurwoningen in de omgeving, deed een oproep op de sociale media (ruim driehonderd keer gedeeld), kaartte haar situatie meermaals aan bij de woningcorporaties, vroeg om hulp bij de gemeente en deed haar verhaal al in de regionale kranten. Tot op heden zonder resultaat. De inwoonster van Baak zoekt nog altijd naar een huurwoning voor haar, haar zoons van 9 en 6 én hond Baako, vernoemd naar Baak.

Dat doet Van Ophuizen sinds ze begin vorig jaar is gescheiden. In de huidige woning in Baak blijven wonen, was financieel voor zowel haar als haar ex geen optie. Omdat zij nog geen woning heeft, is er nu een constructie waarbij de kinderen hier de ene week met hun moeder en de andere week met hun vader wonen. Niet lang meer, want dit huis staat sinds deze week te koop. De ex-geliefden spraken af het uiterlijk 1 september dit jaar te verkopen. “Dan is het voor mij ook mentaal klaar”, zegt Van Ophuizen, die in de week dat ze hier zelf niet woont nu steeds bij buren of vriendinnen logeert. “Dit huis moet weg, we willen allebei verder.”

Urgentieverklaring 
Maar hoe? Voor de geboren Brabantse lijkt in haar zoektocht naar nieuwe woonruimte welhaast alles tegen te zitten. Ze woonde tien jaar in deze Baakse koopwoning, ging er nooit vanuit dat ze ooit moest gaan huren, stond nergens ingeschreven en moet daardoor nu keer op keer achteraan sluiten in de rij. Een lange rij, want geregeld zijn er meer dan honderd geïnteresseerden voor één woning. Een urgentieverklaring? Die krijgt ze in Bronckhorst niet omdat ze na de verkoop van haar huis eigen vermogen heeft. In sommige andere gemeenten zou ze zo’n verklaring wel kunnen krijgen – ‘ontzettend krom!’ – maar trekt ze die kant op, dan vergooit ze haar kans op een plek in Baak of omgeving. Particuliere huur? Daarbij loopt Van Ophuizen – die in het onderwijs werkt – tegen strenge inkomenseisen aan. 

Verhuizen naar een plek buiten de gemeente Bronckhorst, dat wil ze haar kinderen niet aandoen. De jongens zijn in Baak geboren en getogen, zitten in Steenderen op school. Zelf heeft ze hier eveneens veel vrienden en kennissen, ze is door de jaren heen van dit dorp gaan houden. “Met mijn ex heb ik eerst twee jaar in Zutphen gewoond, daar kon ik niet aarden”, vertelt ze. “Ik kom van oorsprong uit een dorp. Dat persoonlijke, die gemoedelijkheid, daar wilde ik naar terug. Ik ben zelf erg sociaal, ben heel erg van het achterom, van iedereen is welkom. Zo stond ik hier in Baak ook in no-time al achter de bar op de kermis.”

Ze mag dan straks wel eigen vermogen hebben, op eigen kracht een woning kopen, dat gaat niet lukken. Ze zou hooguit met enig geluk een flatwoning kunnen betalen, ergens in de stad. Dat is voor Van Ophuizen echter geen optie. “Ik vind het echt niet erg om kleiner te gaan wonen, maar ik ben opgegroeid op een boerderij, op een flat word ik ontzettend ongelukkig”, klinkt het. “En met de kinderen en de hond zie ik dat al helemaal niet zitten.”

Al haar pijlen zijn daarom gericht op een huurwoning in een dorp in de gemeente Bronckhorst, in of zo dicht mogelijk bij haar huidige woonplaats. Het hoeft niet per se Baak te zijn, Steenderen zou ze ook al heel mooi vinden. Ze logeerde er het voorbije jaar veel bij een vriendin, maar zij gaat emigreren, heeft haar huurhuis opgezegd. Van Ophuizen had er maar wat graag in willen trekken. “Mijn spullen stonden er al, ik heb er alles aan gedaan om dat voor elkaar te krijgen, maar het bleek niet te kunnen.”

Verdrietig
Dat het huis in Baak nu in de verkoop is gezet, maakt de nood nog hoger. “Ik ben heel bang dat er kopers komen die er bijvoorbeeld op 1 juli al in willen, ik weet echt niet wat ik dan moet”, zegt Van Ophuizen, die zich ook al meldde bij het sociaal punt van de gemeente Bronckhorst. Waar ze steeds weer tegenaan loopt: er is op papier nog geen urgent probleem, ze heeft op dit moment een huis, ze heeft een goede baan. “Er is niemand die zegt: ‘Wij kijken wel even met u mee.’ Daar word ik heel verdrietig van. Het breekt mij op.”

De steun vanuit Baak ervaart ze ondertussen wél als hartverwarmend. “Ik word hier zó goed opgevangen, van alle kanten denken mensen mee”, vertelt Van Ophuizen. Ze begint te snikken als ze vertelt over het aanbod dat ze kreeg van een buurvrouw van een eindje verderop, ze kenden elkaar enkel van in het voorbijgaan. Ineens kwam er een uitnodiging voor koffie. “Ze zei: ‘Lidian, mijn man en ik hebben het erover gehad. Wij hebben de ruimte, je mag bij ons in de achtertuin een woonunit neerzetten. Dan kun jij in Baak blijven wonen.’”

Van Ophuizen is nu druk bezig om uit te zoeken of dit mogelijk is. Zoals ze sowieso bereid is om flink out of the box te denken. “Stel dat de gemeente tegen mij zegt: Lidian, we hebben een oude boerderij, hier mag je gaan wonen, op voorwaarde dat je vrouwen opvangt die in een zelfde soort situatie zitten. Ik zou het doen, ik zou het écht doen, want ik gun dit niemand. Ik zou het kunnen ook, ik ben er sociaal genoeg voor. En ik zou er dat mee bereiken wat ik het allerliefste wil: mijn kinderen hier in de omgeving een fijne plek bieden.”