Na 558 kilometer hardlopen is de finish daar: ‘Stanislav heeft het gedaan’

KEIJENBORG/MAASTRICHT – Zijn ‘Run van Dankbaarheid is volbracht. Het is donderdagavond (30 april) als Keijenborger Stanislav Suddia (32) zijn monstertocht finisht op het Vrijthof in Maastricht, elf dagen nadat hij in Groningen is gestart. Meer dan 50 kilometer per dag liep de dertiger, het land doorkruisend van noord naar zuid. Met zijn run haalde hij geld op voor twee Nederlandse jeugddoelen. Dat om Nederland te bedanken voor de steun die het gezin Suddia kreeg na hun vlucht voor de oorlog in Oekraïne in 2022.

Door Luuk Stam

Bijna 5.000 euro heeft de actie bijeengebracht. Deels voor het Jeugdfonds Sport & Cultuur, dat onder meer sporten voor kinderen uit minimagezinnen mogelijk maakt. En voor het Prinses Maxima Centrum, dat zich via zorg en onderzoek inzet voor kinderen met kanker. Het is in deze elf dagen de grootste motivatie voor Suddia, die ondanks veel pijn aan zijn knie doorzet. “Ik moet, voor de kinderen”, klinkt het tijdens de zesde etappe van Deventer naar Doetinchem (zaterdag 25 april), als de route ook door de gemeente Bronckhorst loopt.

‘Hup Stanislav’
Voor het gezin Suddia is de Achterhoek hun nieuwe thuis geworden. Stanislav, zijn vrouw Nataliia en hun drie kinderen woonden aanvankelijk in Hengelo, sinds anderhalf jaar wonen ze in Keijenborg. Zijn run komt nu dicht bij huis langs, over vertrouwde wegen, met steun van bekenden. Zo wacht een aantal jongens met een aanmoedigingsbord – ‘Hup Stanislav!’ – hem op in het centrum van Hengelo. Het zijn medescholieren van zijn kinderen, ook voetballen ze met één van hen bij Pax. De jongens zijn onder de indruk van de actie. Even later in Doetinchem lopen leerlingen van de ISK-school (Metzo) de laatste kilometers met hem mee.

Medescholieren van zijn kinderen met een aanmoedigingsbord in Hengelo. 

Suddia werkt zelf als gymdocent op een ISK-school in Almelo (ISK staat voor ‘internationale schakelklas’), met leerlingen in de middelbare schoolleeftijd, die nog maar kort in Nederland zijn. Vandaar dat zijn route ook via Almelo loopt. In Doetinchem is de finish deze zaterdag bij het Meet & Greet-center voor nieuwe Doetinchemmers aan de Spinbaan, in het pand van Streeckgenoot. De ontvangst is er warm, met applaus, muziek en gebak. Onder anderen de ISK-leerlingen schrijven er boodschappen vol liefde en kracht op de kleurrijke vlag, die Suddia tijdens de run om zijn nek heeft hangen.

Zijn vrouw Nataliia is er ook, zij volgt haar man gedurende de gehele onderneming met de auto. Bij elke stop plaatst zij een bord, met de tussenstand en de QR-code om de actie te steunen. De toeloop is nergens heel groot, het bereik is beperkt. Daarbij moet het tempo omlaag vanwege de pijnlijke knie, veel doorkomsten zijn aanzienlijk later dan gepland. Het doet aan de goedgezindheid van de hoofdrolspeler niets af. Bij tal van plaatsnaamborden op zijn route neemt hij een vlogvideo op, met steeds een grote glimlach en de duim omhoog: ‘Goedemiddag Zutphen, tot zo in Vorden!’

Cameraploeg
Daar in het centrum van het kasteeldorp zijn het enkel zijn vrouw en één van de dochters die op hem wachten. Vier gravelfietsers uit de regio Eindhoven houden bij toeval een pauze precies op de stopplek. “Wauw, respect”, klinkt het, als ze het verhaal van deze passerende hardloper met de vlag om zijn nek horen. In Hengelo wacht een cameraploeg van Hart van Nederland. Ook de verslaggever is onder de indruk, zijn nieuwsitem zal enkele minuten zijn: “Maar dit is zo’n bijzonder verhaal, hier kun je wel een documentaire van maken.”

Voor de camera herhaalt Suddia nog maar eens waarom hij dit allemaal doet. De kinderen, die vormen samen de toekomst van Nederland, daarvoor wil hij zich sterk maken. Maar dit verhaal gaat ook over de verschrikkingen van de oorlog, het verliezen van huis en haard, van geliefden, over het abrupt uiteenspatten van dromen. En over het vinden van de weg in een nieuw land, nieuwe doelen zoeken. Suddia hoopt andere nieuwkomers te inspireren. Zijn boodschap: ga doen wat je leuk vindt, of dat nou sporten, dansen of iets heel anders is. Ontmoet mensen, omarm het leven en de nieuwe kans die je hier geboden wordt.

“Hij is écht een held”, is een uitspraak die ook bij de etappefinish in Doetinchem deze zaterdagmiddag meermaals te horen is. “Dit is niet iets waar onze leerlingen elke dag bij stilstaan, want voor hen is het ergens ook een vanzelfsprekendheid dat ze hier nu zijn”, vertelt één van de ISK-docenten. “Maar toen ze hoorden van deze actie, zag je het besef ontstaan van: dat is eigenlijk wel heel mooi, om ‘dank je wel’ te zeggen tegen Nederland.”

In 2022 vluchtte het gezin Suddia uit Oekraïne, nu is Keijenborg hun thuis. 

Rekoefeningen
De overtuiging van Suddia: je krijgt het dubbel en dwars terug. Het is tijdens zijn run nog maar eens een motivatie om door te gaan, de pijnlijke knie ingetapet. Extra rekoefeningen doen voor een deel hun werk, de laatste dagen loopt hij zelfs met stokken. De steun blijft hartverwarmend. Ook zijn vrouw Nataliia kijkt nu terug op een bijzonder avontuur: “Het was ongelofelijk interessant en tegelijk uitputtend, maar Stanislav heeft het gedaan.”

Steeds weer die glimlach en de duim omhoog, ook bij vertrek in Hengelo. 

Want vanuit Doetinchem vertrekt hij weer, richting Arnhem. Dan richting Mill, Eindhoven, Roermond en de laatste dag naar Maastricht. Tijdens die laatste etappes in het zuiden van het land sluit ook de Limburgse regionale omroep L1 aan. Weeral doet Suddia zijn verhaal voor de camera. Terug in Keijenborg komt burgemeester Patrick van Domburg (gemeente Bronckhorst) langs om hem te feliciteren, met een speciaal gemaakt cadeau. De Keijenborgse Oekraïner sluit niet uit dat hij volgend jaar opnieuw aan een dergelijke onderneming begint, wellicht dan op skeelers. Maar nu eerst vooral rust, veel rust en dankbaarheid: “Heel veel dank aan iedereen die ons heeft gesteund.”

runvandankbaarheid.nl