Stroomuitval

Een paar uurtjes, heel veel langer zal het niet duren. Toch schrijf ik deze column iets eerder dan normaal gesproken, want de stroom in onze straat gaat er tijdelijk af. Iets met werkzaamheden, de laatste loodjes. We klagen uiteraard niet, want zo’n verzwaring van het stroomnet is zeker met het oog op de toekomst van harte welkom. Denk ik, want tot op heden ervaar ik hier geen enkel probleem.

Dat is een luxe, want netcongestie is aan de orde van de dag. De stroomvraag op de piekmomenten is groot, in een tijd van zonnepanelen, warmtepompen en laadpalen. Ik sprak erover met een buurvrouw, die in de binnenstad van Zutphen werkt. Geen problemen? Zet een collega van haar op bepaalde uren van de dag een lamp aan, dan gaat aan de andere kant van het kantoor de computer uit. Om dat hier straks te voorkomen, is een paar uurtjes zonder geen punt. 

Daarbij geeft het mooi de ruimte voor een moment van bezinning, even de tijd om een blik te werpen op de toekomst. Mag enigszins out of the box. Misschien word ik wel stuntman, vervanger van stuntman Jim. Voor wie het gemist heeft (dat kan ik me nauwelijks voorstellen, maar toch): Jim was de man die donderdag als eerste via een katapultconstructie over de megatent van de Zwarte Cross sprong. Zag er zeer spectaculair uit. Ging alleen niet helemaal goed, bij de landing knalde zijn knie tegen zijn hoofd. 

Jim ging naar het ziekenhuis, bleek een hersenschudding te hebben. Toch verscheen hij de volgende dag ogenschijnlijk fris en fruitig voor tal van camera’s, zelfs voor die van de NOS. Ook na het afblazen van deze stunt was de Zwarte Cross overal. In alles wat er vanaf het terrein multimediaal tot mij kwam, bleef onder meer de ‘RotDog’ hangen, een Rotterdams broodje van Hans Worst – ik verzin dit niet. En natuurlijk die enorme massa’s mensen, die genoten van het leven. Het optreden van Suzan & Freek had iets magisch.

Voetballer worden, dat is ook nog een optie. Waarom zou de nieuwe Messi niet uit de Achterhoek kunnen komen? Zijn tranen waren zondagavond prachtig. Al ging de wereldtitel zeer terecht naar Spanje. De Spanjaarden sleepten ook alle individuele prijzen in de wacht. De prijs voor dé man van het toernooi hadden ze in mijn ogen aan Kylian Mbappé moeten geven. Anders toch in ieder geval aan fenomeen Haaland. Of aan het broertje van Lamine Yamal. 

De aanstaande stroomuitval brengt me ook weer even terug op het tropische eiland Gili Trawagan. Tegenwoordig hebben ze er een stroomnetwerk, toen wij er waren - in 2010 - draaide het eiland nog op een aggregaat. Die viel geregeld uit, al reageerden de locals daar nauwelijks op. Zelfs aangekondigd heeft het iets onwerkelijks. Stroom voelt als vanzelfsprekendheid. Het internet werkt, de lampen branden, de koffie loopt. En dan zo ineens: pats, boem, weg.