Als Simone schrijft, is haar vader Han nooit ver weg

HENGELO/NIJMEGEN - Hengeloër Han Vos overleed in 2005. Zijn dochter Simone was pas 16. Nu werkt zij als journalist en schrijver. Voor het boek Geen vader leeft voor eeuwig interviewde ze dertig dertigers. Afgelopen week verscheen het, op de sterfdag van haar eigen vader.

Door Luuk Stam

Soms, als Simone Vos (37) door een supermarkt loopt en ineens het nummer Walk of Life van Dire Straits hoort, staat ze even stil. Dit was het nummer dat zij uitkoos voor de uitvaart van haar vader, precies 21 jaar geleden. Er waren meer dan honderd mensen, de zaal van ontmoetingscentrum Ons Huis in Hengelo was bijna te klein. “Ik heb daar nu mijn auto voor de deur geparkeerd”, vertelt de oud-Hengelose, als ze deze middag is aangeschoven voor een interview in het plaatselijke eetcafé. “Dat vond ik wel symbolisch.”
Want dit verhaal heeft alles te maken met haar vader. Zelf woont ze tegenwoordig in Nijmegen, haar vader Han Vos was geboren en getogen Hengeloër. In het naburige Zelhem groeiden zijn twee kinderen op, naast Simone was er haar oudere broer Arno. Ook zijn verhaal komt nu terug in het boek Geen vader leeft voor eeuwig, net als dat van in totaal dertig dertigers uit heel het land. Veel van hen waren afgelopen donderdag (10 september) aanwezig bij de boekpresentatie in Nijmegen. Allemaal verloren ze een ouder voor hun 25ste.

Weekend weg
In 2005 woont het gezin Vos in Hengelo. Zoon Arno is het huis al uit, hij woont op dat moment in Maastricht. Vader en moeder gaan een weekendje die kant op. Dochter Simone is als 16-jarige voor het eerst een paar dagen alleen thuis, het stemt vrolijk. Maar een vrolijk weekend wordt het allesbehalve. Han Vos – niet lang daarvoor genezen verklaard van longkanker – krijgt in Limburg een hartstilstand. Als Simone met haar oom bij het ziekenhuis arriveert, is haar vader al overleden. Nét 51 jaar oud, geheel onverwacht: “Het was bizar.”

Ze weet nog hoe ze hem die vrijdagochtend in Hengelo een knuffel geeft, een fijn weekend wenst. Voor de laatste keer, want ineens is hij er niet meer, zijn er enkel nog herinneringen. Aan de man die als liftmonteur werkte, zo veel van de tuin hield, van de bloemen, de natuur. Aan de vader die geregeld met zijn gezin naar het bos ging, om bijvoorbeeld kastanjes te zoeken. Die ook graag op zijn motor reed, eerst Honda, later Yamaha. “Ik heb nog wel eens achterop gezeten”, vertelt zijn dochter nu. “En ik ben zelf motor gaan rijden, ook daarom.”

Boormachine
Deze dagen in september zijn voor haar nooit meer hetzelfde geweest. De verjaardag en de sterfdag van haar vader, ze liggen kort na elkaar. En toch – zo vertelt Vos: “Het is vaak juist op kleine, onverwachte momenten dat het gemis het grootst is. Zoals toen ik ging samenwonen met mijn vriend en hij mij bij het klussen uitlegde hoe de boormachine werkt. Toen dacht ik: heel fijn, maar dit had mijn vader dus moeten doen, al heel veel jaren geleden. Door zoiets kan ik dan ineens weer totaal overmand raken door het verdriet. Dat kan zelfs gebeuren als ik een motorrijder zie. Of zo’n liedje hoor in de supermarkt.”
Het gemis blijft. Al kijkt Vos er anders tegenaan nu ze zelf wat ouder is. “In het begin is het nog heel erg van: wat super rot dat hij er niet meer is en hoe moet ik hiermee omgaan? Nu heb ik een leeftijd dat ik kan reflecteren. Wat betekent het dan dat hij er al die tijd niet was? Wat is de invloed daarvan geweest op mijn eigen ontwikkeling? Bij heel wat grote beslissingen heb ik gedacht: wat zou mijn vader hiervan hebben gevonden? Dan mis ik hem vooral. Maar er zijn ook keuzes die ik heb gemaakt, juist omdat mijn vader er niet meer was.”
Dat laatste hoorde Vos tijdens de interviews voor haar boek ook van veel leeftijdsgenoten terug: “Dat je veel minder gaat denken van: we kijken wel even hoe het loopt. Er is ook bij mij een soort drijfveer ontstaan om heel veel uit het leven te halen. Ik ben veel op reis geweest, heb veel ondernomen. Omdat ik voel: het is eindig. Dat weet iedereen, maar er verandert iets wezenlijks wanneer je zoiets meemaakt. Daar denk je bij die keuzes niet eens per se zo bij na, maar terugkijkend stel je nu vast: dat heeft een rol gespeeld. Zo ga ik ook nooit de deur uit zonder een kus te geven aan mijn vriend, nooit met ruzie weg.”

Inleven
Haar vader maakte niet meer mee hoe zijzelf als freelance journalist en schrijver ging werken. Van haar moeder hoorde ze later dat ook hij dat observerende had, met een groot empathisch vermogen, zich goed kon inleven in mensen. Of hij ook kon schrijven? Voor zijn dochter is het in ieder geval een groot deel van haar leven geworden. Gaat ze voor zichzelf zitten om een blog te schrijven, dan gaan de eerste gedachten vaak snel naar haar vader. En dit boek: “De interviews waren geweldig, heel verdrietig soms, vaak ook confronterend.”
Wat Han Vos - nuchtere Achterhoeker - ervan zou hebben gevonden? “Al die aandacht, dat was niet zozeer aan hem besteed”, stelt zijn dochter. “Maar hij zou heel trots op mij zijn geweest.” Het boek is uiteraard een eerbetoon aan haar vader, maar zeker ook aan al die anderen. De reacties rondom de boekpresentatie donderdag zijn warm, lovend, bijna overweldigend. Na afloop schrijft Simone Vos: ‘Zo heeft een dag die vaak zwaar en ingewikkeld voelt, 10 september, de sterfdag van papa, echt een gouden randje gekregen.’

Het boek ‘Geen vader leeft voor eeuwig’ kost 24,95 euro en is onder meer te koop bij ReadShop in Zelhem, daar houdt Simone Vos op zaterdag 24 oktober (14.00 uur - 15.30 uur) ook een signeersessie.