Keijenborg opent de MFA: ‘Je mond valt hier open, zó mooi!’

Nieuw complex heet vanaf nu sportpark De Tilder

Door Luuk Stam

KEIJENBORG – Het is een een-tweetje van de buitencategorie. Terwijl voormalig sprintkoningin Dafne Schippers met een druk op de knop aan de rand van het veld een confettikanon in werking zet, knipt sportwethouder Hans Puijk (gemeente Bronckhorst) in de spelerstunnel met een enorme schaar een lint door. Luid applaus en gejuich van het talrijk aanwezige publiek volgt, want hiermee is de nieuwe multifunctionele accommodatie (MFA) in Keijenborg aan het eind van deze zaterdagmiddag (11 oktober) officieel geopend.

De nieuwe MFA is bij het binnenrijden van Keijenborg niet te missen.

Na jaren van voorbereiding is dit welhaast een geboorte te noemen. Sportpark De Tilder is de naam, een verwijzing naar hoe dit stukje Keijenborg van vroeger uit heet. Ook de boerderij die hier in vervlogen tijden iets verderop stond, heette De Tilder. Hier tegenover is het al sinds jaar en dag de Tilderstraat. Zo komt het verleden aan alle kanten terug in het heden. Om precies te zijn in het 2025 van omnivereniging Keijenborg, waarin voetbalvereniging Keijenburgse Boys, tennisvereniging Keislag en gymvereniging DIO zijn ondergebracht.

Thuisbasis
Voor die omnivereniging is het hypermoderne gebouw op dit sportpark nu de thuisbasis, de gehele voorziening is tevens bedoeld voor een groot deel van de gemeente Bronckhorst. Naast de voetbalvelden zijn er de twee tennisbanen en twee padelbanen, een noviteit in de gemeente. In de nieuwe sporthal springt een uitklapbare trampoline direct in het oog. Het complete MFA-project nam ruim vijf jaar in beslag. Het idee stamt al uit 2016, toen Marcel Melgers vanuit Keijenburgse Boys de eerste steen in de vijver gooide. Nu is hij voorzitter van de omnivereniging. Het eindresultaat heeft zijn verwachtingen ruimschoots overtroffen.

De door Keijenborgers geschilderde kunst heeft een plek gekregen bij de entree.

De opening gaat deze middag gepaard met een voetbalclinic en een padelclinic. Binnen zijn er rondleidingen. Die beginnen met de opgang van de entree(trap) waarnaast de door de dorpelingen zelf geschilderde kunstwerken een plek hebben gekregen. Ook is er een lift. Het vanuit de kantine toegankelijke dakterras geeft aan de zijkant uitzicht op de tennis- en padelbanen, aan de lange zijde is er toegang tot de tribune en zicht op het voetbalveld. De spelerstunnel is een heuse beleving. Duidelijk in heel het pand is dat duurzaamheid (gasloos, warmtepomp, zonnepanelen) en comfort in de plannen een hoofdrol hebben gespeeld, tot de vloerverwarming in de kleedkamers aan toe. Voorzitter Melgers: “Dat heb ik thuis niet eens.” 

Voor het eerst? 
Voor het officiële gedeelte van deze opening is er op het hoofdveld voor de tribune een huiskamersetting gecreëerd, waarin onder anderen de MFA-bestuursleden plaats nemen in één van de Chesterfield-stoelen. Voormalig politicus en huidig ziekenhuisbestuurder Otwin van Dijk neemt de rol van gespreksleider op zich. Zijn eerste vraag is gericht aan het publiek, want wie is er hier vandaag voor het eerst? Vrijwel nergens gaat er een arm de lucht in. Niet zo vreemd, want menigeen speelde als vrijwilliger een rol in de totstandkoming van dit alles. Daarbij is er hier de voorbije weken al gevoetbald, getennist, gevolleybald, gegymd. In korte tijd is de MFA al deel geworden van de gemeenschap, precies zoals de bedoeling was.

MFA-bestuursleden Willem-Jan van Vijfeyken, Michel Menting en Bart Wicherink (v.l.n.r.)
blikten samen met gespreksleider Otwin van Dijk (meest links) terug en vooruit.

Vanuit die ambitie ontstond in de lange aanloop een intensieve samenwerking met de gemeente, die het enthousiasme zag. Een werkgroep onderzocht in eerste instantie het draagvlak in het dorp. “Daar is de basis gelegd”, aldus Willem-Jan Van Vijfeyken, MFA-bestuurslid en voorzitter van de dorpsraad. Zelf was hij destijds nog maar net Keijenborger, maar Van Vijfeyken merkte snel de kracht van een kleine gemeenschap. “Iedereen kent elkaar. En als je iemand niet kent, zijn twee telefoontjes al genoeg om iets te regelen.” Het dorp droeg ook financieel bij, allerlei acties leverden samen een halve ton op. De betrokkenheid was eveneens groot bij de lokale aannemer die deze megaklus uiteindelijk op zich nam. “Alsof ze hun eigen huis aan het bouwen waren”, stelt MFA-bestuurslid Michel Menting.

Padelverslaafd 
Dat Dafne Schippers er vanmiddag bij is, heeft alles te maken met de padelbanen. De afgezwaaide topatlete is tegenwoordig naar eigen zeggen verslaafd aan het populaire padel, de sport die zich het best laat omschrijven als een mix tussen tennis en squash. Schippers (33): “Mijn doel is niet om de beste padeller te worden. Ik wil het enthousiasme doorgeven, laten zien hoe mooi het is als je jouw passie ontdekt in een sport. En twee padelbanen in de gemeente? Voor nu is dat misschien genoeg, maar wacht maar eens twee maanden. Wie hiermee begint, wil al snel drie, vier keer in de week spelen. Dan zitten twee banen zo vol.”

Sportpark De Tilder telt twee padelbanen, Dafne Schippers is gek op deze sport.

Van wat Schippers hier deze middag in Keijenborg ziet, is ze hoe dan ook onder de indruk: “Dat mensen minder bewegen, is een enorm probleem. Accommodaties als deze nodigen uit om hiernaartoe te komen, om te spelen, om te sporten. Het is een ontzettend mooi complex. En als je dan hoort van het ontstaan ervan, dat is fantastisch. De krachten bundelen, één vereniging vormen, dat is zeker in een kleiner dorp heel belangrijk. Samen sta je sterk. En op deze manier kun je ook eens een andere sport proberen, echt een sport kiezen die bij jou past.”

Al die sporters komen op sportpark De Tilder nu samen in de grote centrale kantine. Dat die sfeervol en schitterend mooi is geworden, daar is iedereen het over eens. Althans, MFA-voorzitter Bart Wicherink heeft nog niemand gesproken die er anders over denkt. Waren er dan – zo klinkt de vraag van gespreksleider Van Dijk – in het hele proces helemaal geen grote hoofdbrekens, kwesties die tot een wellicht minder populair besluit zouden kunnen leiden? “Nou, dan denk ik toch aan de bierdiscussie”, antwoordt Wicherink. “Of we met flesjes of met tappen aan de gang zouden gaan, daar waren de meningen nogal over verdeeld.”

De grote kantine is het centrale punt in het MFA-gebouw.

Klein dorp
Het zijn de groene flesjes geworden, ze vullen deze middag de kantine. Onder het genot van een drankje komt heel wat verwondering ter sprake, over wat er hier is neergezet. Zoals ook Hans Puijk even hiervoor op het veld vol lof spreekt. “Je mond valt hier open, zó mooi!”, aldus de wethouder. “Je hoort zeggen: dat zoiets kan, in zo’n klein dorp. Dan zeg ik: dit is juist wat een klein dorp kan doen. Als je op deze manier samen bouwt aan een plan, wordt het één plus één is drie, in dit geval zou ik bijna zeggen vier. En met een visie. Er is niet alleen gekeken naar: wat willen we nu? Maar ook: wat willen we over tien, twintig jaar?”

Die toekomst ziet Otwin van Dijk alvast rooskleurig in, mits de dorpelingen zich er hier samen voor in blijven zetten. “Dit is een huiskamer voor het dorp, die moet je net als thuis met elkaar onderhouden”, stelt hij. “Ik zou zeggen: koester dit, zet dit voort.” Slotvraag van de gespreksleider aan de MFA-bestuurders: als zij een blik vooruit mogen werpen, hoe zien zij het hier dan over pakweg tien jaar voor zich? Han Aaldering, tevens voorzitter van de tennisclub: “Dan hoop ik dat het qua mensen net zo gevuld is als nu, dat zou geweldig zijn.”