Besef

Mooi beeld tijdens de wandeling: in een bos dorre takken aan de rand van de zandweg houdt zich een tiental kleine vogeltjes schuil. Vorig jaar zomer waren die dorre takken prachtig kleurrijke bloemen. Die zullen hier dit jaar ongetwijfeld weer gaan bloeien, maar daarop is het nog een tijdje wachten. Daar hebben deze vogeltjes geen enkele boodschap aan. Wachten? Wij zijn er al. En wij zitten hier goed. Als ik dichterbij kom, vliegen ze de lucht in om iets verderop buiten mijn zicht weer neer te strijken. Het gebeurt met een jaloersmakende onbevangenheid, niet bang voor wat komen gaat, in volle glorie het nieuwe leven tegemoet. 

Het is als een 40-jarige, die zijn laatste rechte stuk richting goud schaatst. Jorrit Bergsma, mat in de nek, wat een held. Al in één van de eerste rondes van de massastart heeft hij zijn aanval geplaatst, het gat geslagen. Het slotakkoord komt rechtstreeks uit een jongensboek. Het publiek juichend op de banken voor de overduidelijke kampioen. Nog 100 meter, maar de strijd is al beslecht, het verschil is al gemaakt, niet meer te achterhalen. Dit is een glorietocht in de puurste vorm. Op de tribune kijken zijn trotse kinderen toe.

Twee weken vol mooie verhalen waren het, met niet in de laatste plaats het goud van Antoinette Rijpma-De Jong op de 1500 meter. Heel eerlijk: die zag ik niet aankomen. Sterker nog: die heb ik gemist. In slaap gevallen. Bij het wakker worden en openen van de NOS-app dacht ik nog: zul je zien, De Jong goud. Precies zo was het. Teruggekeken. Prachtige emoties. Bij haar vriend op de tribune ook, zóveel betekent het dus. Heeft u ook Erben Wennemars gezien, die in al zijn enthousiasme na de rit van zoon Joep de bril van een wildvreemde sloopt? Anders een terugkijktip! Hilarisch. 

Bij Radio 1 zit zaterdagmiddag Esmee Visser. Zojuist heeft Nederland gouden medaille nummer negen (Jorrit Bergsma) en tien (Marijke Groenewoud) binnengesleept. Visser zelf won bij de Winterspelen van 2018 in Zuid-Korea goud op de 5 kilometer. Van de radiopresentatrice krijgt zij de vraag: wanneer dringt het besef van zo’n medaille door? Is dat na een uur? Een paar uur? Een dag? Bij haar was dat pas na twee jaar, vertelt ze. Toen raakte ze overtraind, deed ze noodgedwongen een flinke stap terug. Pas op het moment dat ze gevoelsmatig helemaal stil was komen te staan, was écht doorgedrongen wat voor iets moois ze had bereikt.

Het is ergens bijna niet voor te stellen. Aan de andere kant is het heel logisch in een wereld die alsmaar doordraait, waarin de volgende uitdagingen zich snel weer aandienen. Precies zoals het vaak in de gewone mensenwereld gaat. Zelfs ver weg van de grote sportpodia is dit nog maar eens een reminder. Soms even stilstaan om volledig in het hier en nu te leven, is voor een ieder ontzettend waardevol, maar tegelijkertijd een kunst op zich. Vogeltjes die opvliegen vanuit een bos dorre takken kunnen daar enorm bij helpen.