Maaltijdbezorging

Soms is het de verbeelding die je voortstuwt. Als een landweggetje niet zomaar een landweggetje is, maar een strook in volle finale van een koers, dan fiets je harder. En als de auto die jou wil passeren – er zit er eentje achter mij – niet zomaar een auto is, maar jouw ploegleiderswagen, dan ben je klaar om de laatste bevoorrading aan te pakken. Een laatste bidon, een reepje, gelletje, net dat beetje energie om op volle kracht richting de finish te gaan. De denkbeeldige finish waar het publiek rijen dik langs de kant staat. 

Zo zal het ook dit keer niet zijn, want ik fiets gewoon naar huis. Alhoewel: de finish ligt deze week net ergens anders, want thuis is voor even mijn logeeradres in de stad. Het is het begin van de avond, mijn fietsrit heb ik rondom de zonsondergang gepland. Op dit tijdstip is het heel rustig op straat, met uitzondering van de nodige wandelaars, joggers én een breed scala aan bezorgers. Natuurlijk: de pakketbusjes zie je bij ons in het dorp eveneens veel. Maar in deze wijk vol jonge mensen en gezinnen rijden ook de bezorgers van maaltijden en boodschappen af en aan.

De wagentjes van de bekendste online supermarkt met de naam die mij doet denken aan een kleedje aan de waterkant met vers gesmeerde broodjes, die maken in deze wijk met name op dit moment van de dag - iedereen is weer thuis - prominent deel uit van het straatbeeld. Ze ogen wat gammel, maar deze volledig elektrische bezorgmobielen zijn dan ook niet bedoeld om hele afstanden af te leggen. Ze bevoorraden op het bedrijventerrein hier vlakbij. Vervolgens gaat het van huis naar huis, binnen de stad. En waarschijnlijk van glimlach naar glimlach, want wát een gemak.

Zou ik er gebruik van maken als ik hier zou wonen? Ik vraag het me af terwijl het alsmaar een beetje kouder wordt, ondertussen fiets ik door Warm. De zon is onder, de lucht kleurt waanzinnig rood-oranje. Het gaat richting Vethuizen, de weggetjes slingeren zich door het weidse landschap, iets dat het koersgevoel doet stijgen. De auto heeft een stukje achter me gezeten, maar nu vindt hij of zij het genoeg. Een iets langer recht stuk biedt de mogelijkheid om te passeren. Ik ben er klaar voor, laat de ploegleider maar komen. De benen beginnen zwaar te voelen, een laatste aanmoediging kan ik erg goed gebruiken, net als iets te eten.

Misschien nog wel mooier dan mijn fantasie: dit is geen ploegleiderswagen, het is de Spare Rib Express! Die is met grote spoed op weg, want ongetwijfeld zitten er mensen in de buurt met smart te wachten op dit lekkers. Oh man, wat zou het ook voor mij ontzettend welkom zijn. Langs de kant van de weg. Niet ideaal, maar ik zou ervan smullen. Het zit er niet in. Op karakter dan maar, die laatste kilometers. Het lukt wonderwel. Terug in de stad is de finishstraat leeg. Vrijwel niemand ziet mij arriveren. Enkel een jongen op een scooter, achterop een grote bak. De buren eten pizza.