Keijenborgs ‘Vikingkoppel’ trouwt op 22-02-2022

Borrit en Pauline Boshart doen alles nét even anders

Door Luuk Stam

KEIJENBORG – Al een jaar geleden liet Keijenborger Borrit Boshart – toen nog Borrit van Dis, hij heeft de naam van zijn vrouw aangenomen, daarover later meer – de trouwdatum van 22-02-2022 vastleggen. “Eerder reserveren bij de gemeente kon niet”, vertelt hij. “En toen wij wilden gaan trouwen, was dit de eerste datum die opkwam. Je wil toch iets bijzonders, iets dat ook gemakkelijk te onthouden is. Deze datum kun je zelfs omdraaien!” Ook zijn aanstaande vrouw Pauline was enthousiast: “Zes 2’en in één datum, super grappig!”

Deze dinsdag was het dan eindelijk zover, maar Borrit (44) en Pauline (29) kozen voor een allesbehalve traditionele trouwdag. Ze zeiden op het gemeentehuis ‘ja’ in hun alledaagse kleding. Geen pak, geen jurk, geen trouwboeket en in plaats van ringen kozen de twee voor het laten zetten van een Scandinavische runen-tattoo, hij op zijn rechterborstkas, zij op haar linkerbovenarm. “Dit teken staat voor onder meer vreugde en verbinding”, legt Pauline uit. “Ze zijn net iets verschillend. Ik heb de vrouwelijke versie, Borrit de mannelijke versie.”

Vikingfeest
Het stel sluit de dag af met een barbecue en een biertje met hun getuigen, bij een vuurtje op hun eigen erf aan de Keijenborgse Branderhorstweg. Een groot feest komt er in de zomer. Een Vikingfeest, want dit net getrouwde stel is gek van de oorspronkelijke bewoners van Noorwegen, Zweden en Denemarken en de bijbehorende gewoontes. “Varken aan het spit, bijlwerpen, boogschieten”, schetst Borrit de gang van zaken op zijn ideale trouwfeest. “Dat moet je in de zomer doen als het lekker weer is. En natuurlijk iedereen in stijl gekleed. We houden nog even open wanneer precies, we wachten het mooie weer af.”

Een gouden hart aan de poort met de tekst ‘Just Married!’ is het enige dat deze dinsdag verraadt dat hier een kersvers bruidspaar te vinden is. Dat het trouwfeest los van de trouwdag staat, geeft nu wel wat tijd om nader kennis te maken met dit koppel, dat nog maar kort in Keijenborg woont. Borrit – opgegroeid in Westervoort – werkt voor een rubberbedrijf in Arnhem en kwam hier begin vorig jaar naartoe. Zijn vriendin – inmiddels vrouw – was nog bezig met het afronden van een studie Diergeneeskunde in Gent (België) en kwam een half jaar later deze kant op. Inmiddels werkt zij als dierenarts bij het Evidensia Dierenziekenhuis in Arnhem.

Zoektocht
Nu wonen ze samen op deze voormalige varkensboerderij in het buitengebied van Keijenborg. Het is de uitkomst van de zoektocht ‘van Zutphen tot Oss’ naar een afgelegen plek middenin de natuur. “Als klein jongetje ben ik opgegroeid met in bomen klimmen, slootje springen en kikkervisjes vangen”, vertelt Borrit. “Achter de dijken bij Westervoort, ik vond het altijd fantastisch in het groen. We hebben deze plek dan ook heel bewust gekozen. En de cultuur hier ligt ons goed. Ik ben bij Keijenburgse Boys gaan voetballen, dan leer je snel wat mensen kennen. Mensen zijn heel open, gezelligheid staat voorop, veel meer no-nonsense dan in de stad. Mensen groeten elkaar, maken doodnormaal een praatje op straat, daar houden wij van.”

Voor zijn vrouw is de Achterhoek bepaald geen onbekend terrein, ongeveer de gehele familie van haar vaders kant komt uit deze regio. “Voor mij voelt het als terug naar mijn roots, ik weet ook niet anders dan dat iedereen in de familie Boshart plat praat en altijd Grolsch drinkt”, vertelt Pauline, die haar man – ze hebben ook nu allebei een groene knalpot binnen handbereik staan – leerde kennen als de werkgever van haar vader. Op een familiebarbecue van het bedrijf sloeg de vlam tussen de twee over. Sinds 2015 zijn Borrit en Pauline een stel. 

Natuur
Gedeelde liefdes zijn naast de Vikingen en de natuur onder meer honden en ijshockey. Ze zouden hun trouwdag aanvankelijk ook afsluiten in een ijshockeystadion. “We hadden al kaarten voor een wedstrijd, maar vanwege corona is er veel verschoven en ging het vanavond niet door”, verklaart Borrit. En de honden? Acht stuks lopen er hier rond, in allerlei soorten en maten. Het begon met eentje, die Pauline redde na een navelbreuk. Die was wat eenzaam, er kwam een adoptiehondje bij. En toen ging het snel. “Als je er eenmaal een paar opvangt, vertelt zich dat snel rond”, aldus Borrit. “Wij hebben er hier ook de ideale plek voor.”

De liefde voor de natuur gaat hier volgens de twee de komende jaren steeds meer zichtbaar worden. Een oude varkensstal op het terrein is gesloopt en heel veel tegels zijn verwijderd. In plaats daarvan zijn perkjes aangelegd waarin bomen en struiken zijn geplant. Ook ligt er nu een hemelpoel op het terrein. “Wij hopen over een jaar of vijf à tien in een bos te wonen”, blikt Borrit vooruit. Zijn vrouw vult aan: “Het idee is ook om de natuur om ons heen te steunen. Dat die bomen en planten straks zorgen voor eten voor de vogeltjes, schuilplaatsen voor de egels, enzovoort.”

Achternaam
Om toch nog even stil te staan bij de trouwdag: hoe voelt het, man en vrouw? Beide gezichten stralen. “Het voelt fantastisch!”, zegt Borrit stellig. “En weetje, ik neem haar achternaam aan. Waarom? We willen graag kinderen en ik vind dat kinderen de naam van de moeder moeten hebben, dan is het honderd procent zeker waar je uit komt. En ik wil straks dezelfde achternaam hebben als mijn kinderen. Bovendien heeft Pauline een hele toffe familie. Ik vind het een eer om nu een Boshart te zijn. Maar inderdaad, we doen het totaal niet traditioneel.”