Dankbaar

ma 4 mei, 19:41

Ergens bleef het heel klein, want in zekere zin was hij gewoon een loper, die van A naar B liep. Door stukken Nederland waar hij nog nooit eerder was geweest, langs mensen die veelal geen idee hadden waar hij mee bezig was. Maar Stanislav Suddia (32) was met iets heel bijzonders bezig. In elf dagen liep deze Oekraïense Keijenborger van Groningen naar Maastricht, om Nederland te bedanken. Hardlopend welteverstaan. Met zijn run haalde hij geld op voor jeugddoelen. Onder het motto: de jeugd heeft de toekomst. 

Voor de krant mag ik hem volgen tijdens de zesde etappe van Deventer naar Doetinchem, die voor een groot deel door Bronckhorst loopt. Het is de laatste zaterdag van april, de zon schijnt. Toch is de situatie niet geheel rooskleurig, want Stanislav heeft via zijn sociale media laten weten dat hij veel last heeft van zijn knie. Zijn tempo zal vandaag iets lager liggen. Ik zie een filmpje van zijn vertrek deze ochtend in Deventer. Het gaat moeizaam, heel moeizaam. En dan is hij nog niet eens halverwege zijn monstertocht. 

Ik besluit op hem te wachten in Vorden. Op de website van zijn ‘Run van Dankbaarheid’ staan alle stopplekken aangegeven. Met een tijdstip, dat uiteraard niet in beton gegoten is. Deze dag al helemaal niet. Hij kan hier in Vorden onmogelijk al langs zijn. Voor de zekerheid vraag ik het even na op het terras. ‘Nog niks gezien’, klinkt het. ‘Maar als ik hem zie, dan ga ik toch even staan applaudisseren.’

Pas zo’n drie kwartier later zie ik zijn vrouw en één van de dochters in hartje Vorden verschijnen, hen heb ik eerder in Keijenborg al ontmoet. Dat is een goed teken: hij loopt nog, hij komt eraan. Al zou ik het een klein wonder vinden als hij vandaag Doetinchem haalt, laat staan de finish in Maastricht. Maar de hoofdrolspeler zelf heeft veel meer vertrouwen: zeker weten gaat hij door, natuurlijk gaat hij het halen.

Met de minuut ben ik meer onder de indruk. In mijn werk tref ik vaak mensen die bijzondere dingen doen, maar dit is de overtreffende trap. Dit is niet zomaar een run voor het goede doel. Dit is een onderneming van iemand met een ongekende intrinsieke motivatie. Van iemand die heeft gevoeld hoe het is wanneer alle zekerheden in het leven wegvallen, iemand die intens dankbaar is voor deze nieuwe kans. Hij wil iets terugdoen, met alles dat hij in zich heeft.

Alle steun onderweg verzacht de pijn. Stanislav is blij met alle lieve woorden, met elke euro die binnenkomt, met elk hartje dat een kind op zijn vlag tekent. En het ongelofelijke gebeurt: hij haalt Maastricht, hij haalt de finish. Wauw. Elf dagen, waarvan voor mij dag zes zal bijblijven. Met daarbij de gedachte dat we af en toe heel erg dankbaar mogen zijn. Vrijheid is niet vanzelfsprekend. In het kielzog van deze Oekraïense dertiger heb ik me dat meer dan ooit beseft. Ergens bleef het heel klein, maar wat was deze actie groots.