Risk

20 januari 2026, 08:00 Opinie

Hoe select het gezelschap is waartoe ik behoor, durf ik niet te zeggen, maar ik het weet hoe het is om Groenland te veroveren. In menig potje Risk speelde het eiland een prominente rol, als onmisbare schakel tussen continenten. In het spel behoort het grote eiland ook tot Noord-Amerika. Puur geografisch gezien is dat niet zo vreemd. Groenland ligt immers dichter bij Canada dan bij Denemarken. Hoe dan ook: menig missie is in Risk niet te voltooien zonder Groenland.

Met vrienden speelde ik het in onze jeugd met regelmaat. Nooit gedacht dat het zó in de werkelijkheid zou kunnen terugkomen. Want wat moet je nou met Groenland? Dat is toch één en al sneeuw en ijs? Zo dachten we destijds, maar in de jaren die volgden, zou het alsmaar vaker gaan over klimaatverandering en smeltende ijskappen. Daarbij speelden we Risk met een platte wereldkaart. Waar de experts nu terecht op wijzen: bekijk de wereldbol eens van boven. Dan zie je dat ook Rusland en China niet ver weg liggen.

Het maakt duidelijk hoe belangrijk dit noordpoolgebied vanuit geopolitiek oogpunt is. En dan gaat het in Risk nog helemaal niet over zaken als grondstoffen, laat staan over persoonlijke drijfveren van het niveau kleuterschool. Er heeft nooit één van mijn vrienden gejammerd over het niet ontvangen van de Nobelprijs voor de Vrede. Nee, we wilden eerst en vooral elkaar verslaan. Wij niet als enigen, want Risk is één van de meest gespeelde bordspellen ter wereld.

De versie die wij speelden, was die met op het speelbord soldaten, paarden (die stonden voor vijf soldaten) en kanonnen (tien soldaten). Met opdrachten als ‘verover de continenten Noord-Amerika en Afrika’ of juist ‘Europa, Zuid Amerika en een derde continent naar keuze’. Ook een opdracht: ‘verover 24 gebieden naar keuze’. Of: ‘Vernietig alle groene legers.’ Als iemand die laatste opdracht had, dan baalde ik, want ik speelde steevast met groen.

Het zal toeval zijn geweest, maar bij het opruimen van de zolder kwam het spel hier deze week nog weer eens tevoorschijn. Deze opruimronde is doorstaan, want zoiets gooi je niet zomaar weg. Het blijft een mooi spel, met mooie herinneringen ook. Overleg in de tuin, wanneer de kameraad die keer op keer won weer eens de sterkste was. Hoe pakken we dit aan? Verzwak jij ’m? Dan maak ik het af. En geef ik jou vrij baan in Azië. In de praktijk liep het vaak heel anders.

Mijn eerste keer Risk was op de basisschool, in groep 7, vlak voor de vakantie. Een stevige strijd op vele fronten, die uren duurde. Aan het eind van de schooldag was er nóg geen doorbraak, laat staan een winnaar. We lieten het erbij, het was leuk geweest. Iets een onbehaaglijk gevoel, dat wel. Maar samen ruimden we de boel op, alles netjes terug naar hoe het was. Nooit meer over gepraat, even goede vrienden. Ging het in de echte wereld maar zo gemakkelijk.