Trainingskamp

12 januari 2026, 17:09 Opinie

We moeten aan de kant, want er komt een auto aan. Eentje met een snelle slee erachter, het is speelkwartier voor de grote kinderen. Kortom: uitzonderlijk vervoer. Moet de ruimte krijgen, zeker in deze omstandigheden. We staan toch al een klein moment stil, want ik ben hier op deze vers besneeuwde zandweg in het buitengebied van Hengelo tijdens de wandeling deze woensdagmiddag een dorpsgenoot tegengekomen. Normaal is hij vooral van het hardlopen, maar daarvoor nodigt dit sneeuwdek niet direct uit. Daarom nu iets minder snel, maar wel even lekker buiten. En we zijn het erover eens: hoef je niet te ver van huis, dan is het toch vooral genieten van het prachtig witte landschap.

Ver van huis gaan, dat is hij ook niet direct van plan, al staat er later deze week wel een flinke trip gepland. Hij gaat mee met het eerste elftal van Pax, op trainingskamp naar het Spaanse Torremolinos. Vrijdag om zes uur in de ochtend vertrekt de bus richting Schiphol. Althans, dat is de planning. Want er lijkt welhaast een wonder te moeten gebeuren, wil het daadwerkelijk zover komen. Precies die vrijdagochtend wordt er immers weer de nodige sneeuw verwacht. En terwijl wij hier in alle rust – op een passerende slee na – staan te praten, is de nationale luchthaven het toneel van lange rijen van mensen vol vragen, veldbedjes voor gestrande reizigers, de grootste chaos. Om over de snelwegen en het spoor nog maar te zwijgen.

Oh, die treinen. Valt er zo’n pak sneeuw, dan moet ik altijd weer terugdenken aan de treinreis die ikzelf ruim tien jaar geleden vanuit Amsterdam maakte, waar ik destijds studeerde. Om twee uur in de middag zat de lesdag erop, om half elf in de avond was ik eindelijk thuis. De hele riedel komt op dit soort dagen weer voorbij, dan voel ik mee met al die reizigers. Met vele honderden anderen wachten op een station, waar de borden aangeven dat er geen trein meer rijdt. Gratis koffie bij de kiosk, dat dan weer wel. Dan toch een trein zien binnenrijden, waarvan je maar moet hopen dat die de goede kant opgaat. Niets dat ook nog maar in de verste verte lijkt op een dienstregeling. 

Net toen ik die middag op het punt stond om een hotel te zoeken, kwam er toch een trein richting Amersfoort. Een paar uur later voelde Apeldoorn al bijna als thuis, maar ik was er nog lang niet. De boemeltrein richting Zutphen viel bij Klarenbeek volledig stil, alles donker, zonder enige informatie. Net op het moment dat een paar gasten opperden om voor de hele coupé pizza te bestellen, kwam er weer beweging in. Veel van dergelijke taferelen deze week. Ik hoorde een studente: Zwolle-Hengelo, vijf uur! Langzaam maar zeker ontdooit de boel. Pax is zaterdag alsnog vertrokken. Héérlijk moment voor een zonnig trainingskamp. De dorpsgenoot trof ik dit weekend dan ook niet meer op een wandeling. Wel zag ik hem langskomen in een Instagram-story, met een big smile: ‘Hoe is het weer in Nederland?’