Hengelo maakt zich op voor Sinterklaasintocht: ‘Mooiste dag van het jaar’
CultuurVrijwilligers-groep leeft al maanden toe naar zondagmiddag 16 november
Door Luuk Stam
HENGELO – Ze pakken elk jaar weer een stukje meer uit, met nóg een extra creatieve schwung aan het geheel. Van een volledig met pakjes aangeklede pietenauto en een toneelact in de straten – wie heeft het stuur uit die auto gejat!? – tot een piet die op zijn hobbelfiets alvast op verkenning door Hengelo gaat. “Als de intocht nadert, zijn we iedere keer weer met z’n allen aan het bedenken wat we nu weer kunnen doen”, zegt Hengeloër Jordy Arendsen (26), één van de leden van de vrijwilligersgroep die de Sinterklaasintocht hier verzorgt.
Wat er dit jaar precies is toegevoegd, dat blijft uiteraard een verrassing tot komende zondagmiddag (16 november). Sinterklaas weet het al. Ja, hij wel. Hij speelt immers de hoofdrol tijdens de intocht in het dorp, die zondag om 14.00 uur van start gaat. Dat is een uur later dan voorgaande jaren. De sint en zijn pieten houden hiermee rekening met de allerkleinsten, die rond het middaguur slapen. “Maar voor de ouders is het dus even opletten”, zegt Arendsen. “Niet dat de kinderen straks denken dat Sinterklaas Hengelo vergeten is.”
Route
Ook de route zal net iets anders zijn dan de voorbije jaren. Dit keer komt Sinterklaas met zijn gezelschap vanaf de Hummeloseweg het dorpscentrum in, waar de rondrit start nabij de woonlocatie van Philadelphia. Vervolgens gaat het via de Spalstraat, de Raadhuisstraat, de Schoolstraat, de Hofstraat, de Ruurloseweg, de Beukenlaan (stop bij De Bleijke), de Bleekstraat, de Kerkstraat en opnieuw de Raadhuisstraat naar het eindpunt bij zaal Langeler in de Spalstraat, waar een feestelijke afsluiting van de middag zal plaatsvinden.
De organisatie van de intocht is officieel in handen van de Hengelose Ondernemersvereniging (HOV), al is geen van deze vrijwilligers meer HOV-lid. “We moeten wel elk jaar verslag uitbrengen”, zegt Henriëtte Elburg-Wuestenenk (61). Zij is de tel kwijtgeraakt, maar zelf al bijna twintig jaar betrokken bij het op poten zetten van deze intocht. “Vorig jaar hebben we bijvoorbeeld nieuwe pakken gekregen, een grote uitgave. Dan is het wel even van: is dat verantwoord? Kan dat? Het heeft zich heel erg ontwikkeld. Voorheen was het Sinterklaas op een paard, met de pieten eromheen, dat was het. Nu is onze versierde auto al haast een begrip. We hebben muziek onderweg, enzovoort. Al valt of staat het met de mensen. Het is moeilijk om vrijwilligers te krijgen, maar dat geldt tegenwoordig voor alles wat je organiseert.”
‘Of het nou weer of geen weer is, de kinderen willen sowieso Sinterklaas zien’
Wat de organisatie van deze intocht zo mooi maakt, is volgens Elburg het vooruitzicht dat het jaarlijks vrijwel zeker een groot succes is. “Want je weet van tevoren dat er veel publiek komt”, stelt de Hengelose. “Of het nou weer of geen weer is, de kinderen willen sowieso Sinterklaas zien. Daarbij is het in het verleden een heel goede zet geweest om de Hengelose intocht naar de zondag te verplaatsen. Op zaterdag moeten veel mensen nog werken. Op zondag kunnen vader, moeder, opa en oma allemaal met de kinderen langs de kant staan.”
Beleving
De discussie rondom zwarte piet is de voorbije jaren naar de achtergrond verdwenen, al had die ook hier aanvankelijk de nodige impact. De vrijwilligersgroep slonk flink. Elburg ging door. Onder haar leiding ontstond een vrijwel geheel nieuwe groep van vrijwilligers. “Met heel jonge enthousiaste mensen, met ook nieuwe ideeën”, klinkt het. “En al ben je in je eigen gedaante, de kinderen zijn zo klein, zij hebben echt de beleving van piet.” Arendsen voegt toe: “Voor ons speelt die discussie geen rol meer. Wij gaan voor een dag met heel veel plezier.”
‘Voor ons speelt die pieten-discussie geen rol meer. Wij gaan voor een dag met heel veel plezier’
Zo’n dertien man sterk zijn ze zondag in totaal. “We hebben ook pieten die allang niet meer in Hengelo wonen”, vertelt Elburg. “Eén van de jongens zegt iedere keer weer: ‘Schrijf mij maar weer op, dit is de mooiste dag van het jaar!’” Dat kan twintiger Arendsen, die inmiddels alweer zo’n zeven jaar meedoet, alleen maar beamen: “Het is zó mooi als je het dorp binnenkomt met al die kinderen langs de kant. Ze zijn blij om je te zien, je kunt liedjes zingen, snoep uitdelen, een act op straat doen. Daar krijg je zelf ook ongelofelijk veel energie van.”