Verrassende expositie in de Kei

STEENDEREN - Met ingang van het nieuwe jaar zijn de muren van De Kei weer voorzien van nieuwe kunstwerken. Dit keer een grappig contrast tussen een middelbare scholier en een kunstenaar; Shahed Abdullah en John Apollo. Van heel pril tot doorgewinterd.

Eindopdracht ‘vormgeving’ Shahed Abdullah
In de gang van De Kei hangen foto’s van vrijwilligers. Eén daarvan is Shahed Abdullah. Ze zit in de vierde klas van het Kompaancollege in Zutphen en loopt stage bij De Kei. Ze heeft als eindopdracht gekozen voor de opdracht ‘vormgeving’.
Haar inspiratie was een filmpje op TikTok dat ze heeft omgebouwd naar dorpshuis De Kei. Aan het eind van het jaar kwamen alle vrijwilligers van De Kei bij elkaar en toen heeft ze foto’s gemaakt van een aantal vrijwilligers. Ze heeft ze gevraagd op te schrijven waarom ze vrijwilligerswerk doen. Aan sommigen legde ze ook de vraag voor wat ze vroeger, toen ze voor de keuze stonden, wilden worden. Alles bij elkaar geeft het een verrassend resultaat en levert het al vele gesprekjes op in de gang van De Kei.

John Apollo
De eerste twintig jaar van zijn leven heeft John Apollo als Peter Hebben in Steenderen doorgebracht. De vroege computertechnologie, die hij aan de hand van zijn vader in de Avikofabriek zag, heeft hem op het pad van computergestuurde processen gebracht. Precies zo’n proces ligt aan de grondslag van zijn kunst. Nu, 25 jaar nadat hij Steenderen heeft verlaten, hangt zijn werk aldaar in dorpshuis De Kei, de locatie waar hij van 1984 tot en met 1992 op school zat.

Apollo vindt het grensvlak tussen de digitale en fysieke wereld interessant. Hij zegt hierover: "Hoe laat je beelden en informatie stromen van de fysieke wereld naar de digitale wereld en weer terug naar de fysieke wereld. Voor deze expositie schreef ik ruim 2500 regels computercode die onder andere zorgt voor het bewerken van foto's met zelf ontwikkelde algoritmes en filters, het maken van composities en de aansturing van diverse computergestuurde machines. Wat uit deze machines komt (stencils en gesneden hout) is het begin van het fysieke deel van het maakproces. Iedere laag, ieder puzzelstukje wordt gespoten en nauwkeurig één voor één teruggeplaatst. Met dit fysieke proces kan je een beperkt detailniveau realiseren, het is precies deze beperking die ik interessant vind.”

Apollo speelt met de hoeveelheid informatie in zijn werk. Door zorgvuldig te bepalen hoeveel hij weglaat en wat hij onthult, probeert hij een kern van ‘unheimlichkeit’ en sarcasme achter te laten. De vraag rijst: hoeveel kun je weglaten, terwijl de essentie blijft bestaan? Apollo's werk antwoordt door minimaal te zijn en poogt een maximale impact te creëren.
Zijn onderzoek om met zo weinig, zoveel te zeggen, laat de kijker even stilstaan voor zijn werken. Wat heb je nodig om iemand te doen stoppen en echt te kijken, zich af te vragen wat er niet gezegd wordt en wat de impliciete boodschap is?
Door deze balans van minimalisme en betekenis biedt Apollo's werk een kijkervaring die aanzet tot nadenken en verder kijken dan wat op het eerste gezicht lijkt. Het onuitgesprokene en verborgen sarcasme prikkelen de geest en dagen uit om de diepere lagen van het werk te ontdekken.

Het werk van John Apollo en Shahed Abdullah is te zien tot en met 30 maart 2025 in De Kei in Steenderen.

dekeisteenderen.nl