Liefde voor de brug

21 januari 2025, 08:00 Opinie

Het besef is er niet geweest. Het besef dat zoveel mensen zoveel waarde hechten aan deze brug. En dus dreigt het wandelbruggetje over de Veengoot bij het Vordense Knopenlaantje te verdwijnen. Het is alsof je vriendin ineens met je favoriete spijkerbroek in de handen staat, op weg naar de prullenbak. Ja, maar hallo! Da’s m’n lievelings! Kei-handig ook nog! Nee, dat zie jij nooit. Maar ik heb ’m altijd aan als ik aan de auto sleutel in de schuur, als ik hout hak of als ik ome Arie help met klussen. Geen broek zit lekkerder dan deze. Ja, er zitten wat gaten in. Maar een kniesoor die daarop let. En wat dan nog? Prima te repareren!

In dit geval is het de vraag wat er nog te repareren valt, want het grootste deel van het budget is al gereserveerd voor die andere brug, iets verderop over hetzelfde water, over dezelfde Veengoot. Daar waar het pad naar het kasteel loopt, waar de brug deel uitmaakt van tal van fiets- en wandelroutes. Die brug wordt vervangen, zo maakte de gemeente onlangs bekend. Ook het bruggetje bij het Knopenlaantje zou aan vervanging toe zijn: verouderd, deels beschadigd, niet meer veilig. Maar bij de aankondiging van de vernieuwing van de ene brug hing de ander er een beetje bij. De kleine brug, zo stond te lezen, die komt te vervallen.

‘Komt te vervallen’, dat klinkt als een trein die niet rijdt. Als een lusje dat is geschrapt uit een fietstocht. Of het laatste uur wiskunde in lokaal 15 dat niet doorgaat. Docent ziek, dat werk. Kleinigheidje. En weer door. Nou, dat zien ze in Vorden toch even anders. Wie aan deze brug komt, komt aan Vorden, zo is inmiddels duidelijk. Heel eerlijk: ik wist het ook niet. Ik wist ook niet dat deze brug zóveel gebruikt wordt, dat dit pad deel uitmaakt van de wandelrondjes van vele Vordenaren, dat de binding met dit pad en daarmee met deze brug zó groot is. Maar ik vind het prachtig.

Ik vind het prachtig omdat het tot voor kort allemaal verscholen liefde was. Omdat mensen hier weg van de drukte in het bos alleen wandelen, ’s ochtends vroeg, met de hond. De vogeltjes fluiten, het eerste zonlicht over het water, momenten die door niets of niemand geregistreerd worden. Simpelweg genieten van het buiten zijn, van de natuur, van het bos. Zoiets laat zich niet vangen in statistieken. Hoefde ook niet. Het bruggetje was een gegeven.

Nu het voortbestaan ervan in gevaar is gekomen, blijkt de waarde vele malen groter dan ingeschat. De kleine brug is het grote verhaal is geworden. Niet zo vreemd ook, want een doodlopend pad, dat wil niemand. Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat van beide bruggen niet duidelijk is van wie ze zijn. Dat maakt het ergens ook extra mooi: iedereen omarmt een brug die van niemand is. De vraag is hoe nu verder. De wethouder gaf een kleine opening. Met z’n allen is er misschien iets mogelijk. Dit kan alleen maar goedkomen. De liefde voor de brug zal overwinnen.