Elke week

7 januari 2025, 08:00 Opinie

Bij de sportschool hebben ze sinds kort een nieuw systeem voor het afsluiten van de kledingkluisjes. De elektronische cijfersloten haperden nogal eens. Nu gaat het met hangslotjes. Die slotjes moet je van huis meenemen, je kunt ze zelf een cijfercode geven. Werkt top! Als er al een lastigheid is, dan is het dat vrijwel iedereen precies hetzelfde slotje gebruikt, want die dingen verkopen ze hier aan de balie. Het is daarom nóg belangrijker geworden om het nummer van je kluisje te onthouden. Een algemene sleutel die indien nodig alle kluisjes kan openen, die is er immers niet meer. 

Vandaar dat de man naast mij in de kleedkamer deze middag na zijn sportsessie een zucht van verlichting slaakt: zijn slotje gaat open, hij heeft het nummer goed onthouden. Kluisje 72, hierin zitten zijn spullen, zijn kleren, zijn schoenen, zijn portemonnee, zijn telefoon. Maar een fractie later blijkt niets minder waar. In dit kluisje zit helemaal niks, het is leeg! Deze man – ik schat hem een jaar of 60 – kijkt verdwaald om zich heen. Huh!? Is hij nou gek geworden? Hij laat zichzelf op één van de grote zitblokken in deze kleedruimte zakken, legt zijn handen bovenop zijn hoofd. Hoe kan dit? Precies dat vraag ik me ook af.

Het kluisje kan bijna niet leeggehaald zijn, want dan zou iemand anders de code van het slotje moeten weten. En áls iemand met kwade bedoelingen het al zou leeghalen, wie zou het kluisje dan vervolgens zo netjes weer afsluiten? De nodige scenario’s schieten door de kleedkamer, totdat de man besluit om – misschien wel tegen beter weten in – de niet afgesloten kluisjes in de rij langs te gaan. Dan is de oplossing voor dit mysterie snel gevonden. De man heeft kluisje 72 afgesloten nadat hij zijn spullen in kluisje 76 heeft gestopt. Hij slaat zichzelf voor zijn hoofd. Hoe dan!? ‘Ik ben er echt even helemaal niet bij geweest’, klinkt het.

Kluisje 76 is niet afgesloten, toch is de inhoud onaangeroerd. ‘Zoiets moet in een dorp ook gewoon kunnen’, stelt een andere sporter. Vind ik ook, van andermans spullen blijf je af. Geen discussie. Al ligt naïviteit daarin op de loer. Ik denk er nog een tijdje over na, had er op deze plek graag over geschreven, maar het komt er niet van. Dit alles gebeurde op een middag vorig najaar, maar in mijn columns van eind 2024 krijgen andere zaken voorrang. Eén keer in de twee weken, dan moet je af en toe keuzes maken.

Zo haalde ook de oplegger met daarop een grote John Deere-trekker én een balenpers in dezelfde kleuren mijn column niet, dat terwijl deze combinatie de agrariër in mij - ik wist ook niet dat die bestond - in volle glorie naar boven haalde. En ook over de mensen die op de dag voor kerst in de supermarkt abrupt aan de kant sprongen om voor ‘de man van de krant’ ruimte te maken bij het verse fruit, schreef ik niet. Dit jaar kan het zomaar anders zijn, want vanaf nu verschijnt deze column elke week. Zin in 2025!