‘De gelukkigste tijd ligt in de toekomst’
Veur de DraodACHTERHOEK - In Veur de Draod krijgen Bekende Achterhoekers stellingen. Wie antwoordt legt zijn ziel bloot. Deze keer Stef Woestenenk, frontman van Four Eyed Faces en MoonYard.
Door André Valkeman
1) Mijn mentale bui is:
“Met mensen van Rondom Autisme, waar ik een baan heb, gaan we wandelen. Heerlijk. Daarbij werk ik als muzikant. En yes: we kunnen weer spelen. Ik sta op Mañana Mañana en op het Startschotgala. Het eerste betreft Four Eyed Faces, het andere een CCR-tributeact. Dan heb je ineens weer duizenden mensen voor je neus. In coronatijd zat je soms met huiskamerconcerten met dertig mensen. Had ook wat… Maar ik vind: hoe meer mensen hoe makkelijker het eigenlijk wordt.’’
2) Ik lijk het meest op mien va/mo:
“Wat betreft uiterlijk zullen veel mensen mijn vader noemen, vermoed ik. Natuurlijk kan je genetisch op iemand lijken, maar ik geloof er ook heel erg in dat je op iemand lijkt omdat je veel samen bent. En zowel mijn vader en moeder zag ik veel, dus word je in karakter een mix van ze.
Ze waren belangrijk voor mijn muzieksmaak. Zij namen mij mee naar het eerste concert dat ik bewust kan herinneren. Clapton, juli 1989, Statenhal, veertig gulden. Ik had heel hard geoefend op mijn gitaar en hoopte stiekem dat ik een liedje mee kon spelen. Háhá. Maar ik kreeg geen oogcontact. Dat concert overdonderde mij.’’
3) Dit is mijn grootste angst:
“Die zijn er altijd. Je durft dingen, omdat er angst is. Alles is in harmonie in het leven. Mijn eigen gezondheid is van mij, dat is niet zo erg, denk ik dan. Daar kan ik met mijn hoofd bij, heb ik enigszins invloed op, hoe ik deal met dingen. Maar als een ander iets overkomt, ben je machteloos. Zo’n gebeurtenis is mijn angst.
In het triviale van angst- als je zegt: wat durf je nou?… Nou, bungeejumpen of zo, zou ik wel durven. Angst kan in die triviale vorm komen als er iets onverwachts gebeurt. Ik zwom ooit in de Rode Zee. Met mijn snorkel op zag ik ineens veel grote exotische vissen. Zo snel als ik kon, ging ik het water uit.’’
4) Na de dood is er:
“In mijn dromen en gedachten komen best veel dode mensen voor. Dan heb ik het gevoel dat ze er gewoon nog zijn. Maar het is af en uit als het over is, dat is natuur. Aan de andere kant: de aarde, het leven, het is zo wonderlijk… Dus het kan ook, omdat dingen zo onverklaarbaar groot zijn, een wending nemen die ik nu niet voorzie.’’
5) Dit is mijn laatste
vechtpartij:
“Nog nooit meegemaakt. Vechten voelt niet prettig en wat infantiel. Ik los dingen in mijn hoofd of met mijn mond op. Als ik iemand minder aardig vind heb ik toch geen reden om te gaan slaan? Toch ben ik geen pacifist. ‘Wie de vrede wil moet voorbereid zijn op de oorlog’, is een Latijnse spreuk die ik goed snap. Kijk wat er in de wereld gebeurd is.”
6) Toen was ik het gelukkigst:
“Ik kan zeggen: mijn jeugd of zo. Maar ik ben nu even gelukkig, denk ik. En de gelukkigste tijd ligt in de toekomst, hou ik mijzelf voor.’’
7) Ik kan buiten de Achterhoek wonen:
“Dat denk ik wel, maar ik weet het niet zeker. Ik heb nooit buiten de Achterhoek gewoond. Ik heb veel met de Achterhoek, dat is meer een sociale verbintenis dan geografisch, zeg maar. Ik kan mij weinig inbeelden dat hier wel is en ergens anders niet. Dus wat dan typisch Achterhoeks is?
Je ziet in de Achterhoek een enorme ondernemingsdrang, dat is wel typerend. En de dingen die op ons af komen lossen we samen op. Dat moet dan een woord hebben natuurlijk en heet anpakken.’’
8) Met de koning heb ik:
“Aan ieder Koningshuislid zit een verhaal binnen de geschiedenis. Dat vind ik interessant. Voor de rest heb ik er niets mee. De Dijk werd ooit gevraagd voor Alexander en Maxima te spelen, zeg je, en die zeiden dus: ‘wij spelen niet op feesten en partijen’. Een mooi antwoord. Ik ben bijna republikein. Het is raar dat je op basis van je bloedlijn in één keer zo’n positie krijgt.’’
9) Mensen met een accent zijn:
“Daar moet ik op een speciale wijze tegenaan kijken? Niet toch? In levenswaarden verandert het niets aan je. Ook ABN is een accent, trouwens. Als mensen een accent afleveren, zegt dat denk ik wel vaak iets over de band met hun geboortegrond. Die wilden breken daarmee. Dus ja, het karakteriseert mensen wel.’’
10) Dit komt er op mijn grafsteen:
“‘All things must pass’, van George Harrison misschien.”