Ik zou zo graag …
Ik zou zo graag
willen weten …
Ik zou zo graag willen weten … heb jij zaterdagavond 27 juni 2020 tv gekeken naar het programma bij Max? Kees Driehuis presenteerde Hollandse Zaken… en hoe! Terzijde geschoven door de NCRV (of KRO) krijgt hij de kans om bij Omroep MAX de Hollandse Zaken in het juiste perspectief te plaatsen.
De toestand in de gezondheidszorg werd die avond van binnenuit besproken. Nee, niet met Hugo of Mark of met Jaap, zelfs Diederik was niet uitgenodigd. De werkers die met beide benen door de gangen van ziekenhuizen en bejaardencentra draven en nu zo moe zijn en desondanks nog zo helder kunnen denken en verhelderend hun situatie konden uitleggen, kwamen aan het woord. Het werd duidelijk dat verplegen geen liefdewerk alleen is, maar ook brood op de plank moet brengen; al werd naar mijn mening de duizend euro bonus ondergewaardeerd als druppel op een gloeiende plaat.
Betere arbeidsvoorwaarden en inflatiecorrectie bij gerechtvaardigde beloning zijn noodzakelijk om hen gemotiveerd te houden. Wat pijnlijk duidelijk werd: de immense kosten van de gezondheidszorg gaan slechts voor 40% naar de mensen aan het bed en de tillift, de IC-bemanning en de hartbewakers en de schoonmaaksters. Er gaat 60% van het zorgkapitaal naar de organisaties en de besturen die fusies en protocollen op de kantoren uitwerken, die een ongekende en ongewenste administratieve rompslomp veroorzaken; aldus de getergde veldwerkers.
Corona heeft dit ondubbelzinnig aangetoond; een 21-jarige verpleger gaf zijn visie en zijn oplossing: hij nam ontslag en werd zzp'er, heeft werk in overvloed en vraagt daarvoor een gerechtvaardigde beloning. Mochten veel van zijn collega’s dit voorbeeld volgen, dan gaat binnenkort de hele gezondheidszorg failliet.
En passant werden de farmaceuten en hulpmiddelenverstrekkers als inhalige schrapers neergezet. De verzekeraars van medische kosten waren wél uitgenodigd om aan de discussies deel te nemen, maar lieten verstek gaan! Waarschijnlijk om te voorkomen dat ze hun vingers zouden branden en in het ziekenhuis zouden belanden.
De tekorten aan verplegend personeel begint onrustbarende vormen aan te nemen; er gingen getallen over en weer, waar een gezond mens ziek van zou worden. Alle loonsverhogingen en waarderingscijfers ten spijt lossen dit probleem niet op; de jeugd anno 2020 werkt via beeldschermen en automatisch aangestuurde apparatuur, communiceert via toetsenborden en draait alleen nachtdiensten in de discotheek; de goeden niet te na gesproken, er zijn gelukkig ook nog idealisten.
Het personeelstekort op vele ziekenzalen, afdelingen en wijken is niet in een handomdraai te verhelpen als een IC-opleiding drie jaar in beslag neemt. Basiskennis kan wellicht sneller aangeleerd worden waardoor de werkdruk kan worden verlicht.
We zijn nu drie weken verder in de tijd en de berichten over het verloop van de besmettingen geven aan dat de versoepeling van de regels te ruim worden geïnterpreteerd. Het virus moet en zal uit onze samenleving, zodat we weer samen verder kunnen leven.
De wal moet het schip gaan keren, nadat een ingrijpende aanvaring -zoals bij voorbeeld een tweede corona-golf- een reparatie aan onze samenleving niet langer kan worden uitgesteld. Ik zou zo graag willen weten wanneer het schip de wal heeft bereikt!
G. H.
Reageren? geertholterveld@gmail.com