Stukje Amsterdam

De Smidsstraat in Zelhem ligt eruit. Dat gaat even duren, want dit deel van het centrum gaat flink op de schop. We hebben het hier niet over weken, maar over vele maanden. De Jumbo vindt zichzelf terug in het hart van de werkzaamheden. Daarom kwam de supermarkt via de sociale media deze week met een prachtige animatie van rijdende autootjes. Daarin het antwoord op de vraag hoe hier nu te komen. 

Die animatie heb ik niet tot in den treure bekeken. Dat had ik wel moeten doen, want dan had ik deze middag geweten dat je tijdens deze eerste fase niet direct vanaf de Hummeloseweg richting de parkeerplaats van de Jumbo kunt rijden. Het kruispunt aldaar is immers al het domein geworden van graafmachines en harde werkers. Omringd door dranghekken, waarachter kinderen toekijken. Daarachter weer hun vaders of opa’s, stiekem net zo belangstellend.

Ik volg de talrijke omleidingsborden, sla rechtsaf en stuur mijn bolide van het type degelijk en betrouwbaar door straten waar ik vrijwel nooit kom. Langs woonhuizen, dan linksaf, langs de Italiaanse ijssalon – geopend, maar nog rustig – en langs een terras vol mensen die genieten van het vroege lenteweer. Dan weer rechtsaf. Bam, vast in de Stationsstraat. Iets verderop blokkeert een postbusje de straat. Voor een hele rij auto’s geldt: tot hier en niet verder. 

Links geparkeerde auto’s, rechts geparkeerde auto’s, achter mij een stel fietsers en een scooterrijder met stoere helm, donker vizier, het type dat direct een wheelie maakt als er de ruimte voor is. Geen optie in dit stukje Amsterdam in Zelhem. Met dat verschil dat er langs de gracht doorgaans geen fietser van de andere kant komt, dat kan hier wel. Voor hen is dit geen eenrichtingsweg. Nog een verschil: er toetert hier niemand, al kan dat nooit lang meer duren. 

Te midden van dit alles zit een man op een bankje, op dit moment een absolute vip-plek. Hij maakt geen enkele aanstalten om te vertrekken, waarom zou hij? Ik vermoed dat zijn vrouw de nabijgelegen winkels af aan het gaan is, een duik in de wintersale of alvast iets leuks voor het voorjaar. Slaat hij liever even over. In plaats van een rek vol kleding met veertig procent korting ziet deze man hoe een razendsnelle Ducati zich achter mijn auto posteert. De fietsers zijn al verdwenen, tussen auto’s door, het voetpad als snelweg.

Ik zie ook een kans voor deze Ducati. Die ziet de motorrijder zelf ook, hij stuurt de pk’s behendig tussen de auto’s en het postbusje door. Pal voor de man op het bankje langs, een verschrikte postbezorger ontwijkend. Die staat op het punt zijn weg te vervolgen, een einde te maken aan deze opstopping. Het is een kwestie van geduld, zo zouden ze in Limburg zingen. Even wachten totdat de postbus is vertrokken, de vrouw uitgewinkeld en de Smidsstraat weer open. Dan is het hartje zomer, staat er alleen een rij voor de ijszaak.