Leon Hendrikx kwart eeuw huisarts in Steenderen

Met name het menselijke aspect van zijn werk spreekt de dokter aan

Door Alice Rouwhorst

STEENDEREN - De eerste van de laatste maand van het jaar is het precies vijfentwintig jaar geleden dat Leon Hendrikx (59) de huisartsenpraktijk van Kamphuis in Steenderen overnam. Reden voor zijn team om hem onder meer met een interview in het Contact in het zonnetje te laten zetten.

“Ik denk dat ik 1 december maar vrij neem”, begint Hendrikx het gesprek bescheiden. “Weet niet of ik in het middelpunt wil staan… Ik doe gewoon mijn werk. Maar aan de andere kant…. Het is natuurlijk best bijzonder dat ik steeds op deze ene plek heb gezeten, al vijfentwintig jaar.”

Normpraktijk
Hendrikx doorliep in Doetinchem de basis- en middelbare school, schreef zich in voor Geneeskunde aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en had het geluk dat hij ingeloot werd. Voor de huisartsopleiding liep hij als arts-assistent mee in het Spittaal in Zutphen. Hij deed daar veel ervaring op en liep er tevens zijn liefde van zijn leven, Inge, tegen het lijf. “Ik kende de regio en wist vanuit het werken in het ziekenhuis welke huisartsen op leeftijd waren en dus vervanging zochten voor hun praktijk”.
Op 1 november 2000 sloot Hendrikx zijn studie af om een maand later de praktijk van Kamphuis in Steenderen over te nemen. “Ik ben zeg maar een maand ‘werkeloos’ geweest. In die tijd heb ik de overname geregeld en een huis gezocht. De praktijk telde in het begin, na opschoning van het bestand, zo’n 1700 patiënten. Nu zijn dat er zo’n 2100, wat inhoudt dat we een normpraktijk zijn, qua grootte een gemiddelde huisartsenpraktijk in Nederland. In die vijfentwintig jaar heb ik denk ik iedereen al wel eens gezien, maar heel af en toe komt er iemand op het spreekuur waarvan ik denk ‘Hé, wie ben jij?’ Grappig detail is dat ik als katholiek met vier voorletters de protestantse praktijk in Steenderen over heb genomen, terwijl mijn collega Pieter Lofvers als protestant de katholieke praktijk van Ten Vaarwerk overnam.”

Teamwerk
In 2006 kochten de twee huisartsen een deel van het Rabobankgebouw en verbouwden dat tot een moderne, frisse apotheekhoudende huisartsenpraktijk. Bij het laatste patiënten tevredenheidsonderzoek scoorde de praktijk van Hendrikx een 8,5. “Daar ben ik heel trots op. Het is geen tien, maar we doen het goed. Dit willen we vasthouden en het liefste nog verbeteren. Ik zeg uitdrukkelijk ‘we’, want we doen het samen. Ik kan absoluut niet zonder de assistenten. Wij werken samen aan iets. Ik ben hun gelijke en iedereen heeft zijn eigen taak in het geheel.” Het team bestaat naast Hendrikx uit twee praktijkondersteuners, vier doktersassistenten, drie apothekersassistenten en een manager.

Menselijk aspect
Op de vraag wat hij leuk aan zijn vak vindt, blijft het even stil. Hendrikx leunt achterover in zijn stoel met zijn handen achter zijn hoofd geslagen, kijkt omhoog en denkt na. “Een moeilijke vraag”, zegt hij na een poosje. “Ik vind héél veel leuk, met name het menselijke aspect. Als een ouder komt met een wat bangig kind en het me lukt om dat kind aan het lachen te krijgen en ik dan kan doen wat ik moet doen of de antwoorden krijg op de vragen die ik heb, vind ik dat fascinerend en leuk. Ook in de laatste fase van het leven kan ik in een thuissituatie heel veel betekenen voor de persoon in kwestie en de mensen eromheen. Het bieden van een luisterend oor, dat iemand zijn verhaal kwijt kan zoals vroeger bij de dominee of pastoor, beschouw ik ook als een belangrijk onderdeel van mijn werk. Daarnaast vind ik het puzzelen, als een soort detective, naar wat iemand mankeert heel erg interessant.”

Scherp blijven in de veranderende zorg
In de kwart eeuw als huisarts heeft Hendrikx veel gezien en voelt hij dingen goed aan, waardoor hij vrij snel tot een diagnose kan komen en een verantwoorde beslissing kan nemen over het te volgen beleid. “Natuurlijk grijpen trieste gebeurtenissen me aan, mede doordat ik hier ook veel vriendschappen heb opgebouwd. Ik heb geleerd om daar professioneel mee om te gaan.”
Zijn takenpakket is door de veranderingen in de zorg steeds uitgebreider geworden. “Als iemand een dag na een heupoperatie onder begeleiding van een fysiotherapeut trap kan lopen, wordt diegene ontslagen uit het ziekenhuis en komt weer onder de hoede van de huisarts. Terwijl daar vroeger wel twee weken ziekenhuisopname voor stonden en een revalidatieproces volgde.”
Naast het volgen van nascholingen blijft Hendrikx bij door het mee laten lopen van huisartsen in opleiding in zijn praktijk. “Zo’n jonge hond houdt me de spiegel voor. En dat vind ik helemaal prima, dat houdt me scherp. Bovendien hoop ik dat ik mijn liefde voor het vak op hen kan overbrengen, zodat zij enthousiast blijven en ook het vak van huisarts gaan uitoefenen. Want, het is nu nog niet aan de orde, maar te zijner tijd moet ik wel opzoek naar een opvolger.”

Ontspannen naast een drukke baan
Hij schat dat zijn gemiddelde werkweek uit zo’n vijftig uur bestaat. “Naast de spreekuren, (telefoon)gesprekken, overleggen en visites rijden moet ook de administratie gedaan worden. De praktijk is een bedrijf dat gerund moet worden. Gelukkig heb ik daar hele goede ondersteuning van het team bij.”
Naast zijn drukke baan vindt Hendrikx genoeg ruimte voor ontspanning, met name in ‘zijn’ Toldijk waar hij samen met zijn vrouw en vier kinderen naar alle tevredenheid buitenaf woont. “Het is destijds een bewuste keuze geweest om in een dorp te gaan settelen waar ook veel van mijn patiënten wonen. We wonen hier nu 23 jaar en hebben veel vriendschappen opgebouwd. Ik kan me hier prima ontspannen als ik buiten bezig ben, de beesten verzorg of de honden uitlaat. Rondom het huis is er altijd wel wat te doen. Ik heb nog nooit zolang op één plek gewoond. Daarnaast houd ik van de wintersport, de sauna, gezellig een avondje theater pakken, met vrienden op stap gaan of een weekendje weg te gaan. En het is geen geheim dat ik ook graag van de partij ben op de gezellige feesten in Toldijk en omstreken.”