Odi odi uit Paramaribo

Fawaka – Hoe gaat het met je? Zo begin je in Suriname een gesprek of een appje, dus ook dit stukje voor de lezers van Contact.

Hoe gaat het hier? Peter heeft zijn eerste werkweek op de Nederlandse ambassade erop zitten. Hij heeft het natuurlijk vaker gedaan, alles achterlaten en opnieuw beginnen in een ander klimaat en een andere cultuur, maar wel meteen met collega’s en een berg werk. Als partner is het nog wat zoeken naar houvast. Daarover de komende weken meer.

Het afscheid van Bronkhorst kwam dus eerder dan verwacht. In een paar jaar tijd hebben we daar fijne mensen leren kennen, en de gezelligheid en betrokkenheid bij elkaar enorm gewaardeerd. Ja, er is wel wat drank gevloeid en soms een traantje. Maar we komen terug!

Onze laatste weken in Nederland vielen samen met de hittegolf. Vanuit een plastic huisje zonder airco op de Veluwe - ons eigen huis intussen klaargemaakt voor de verhuur - namen we afscheid van familie en vrienden in het land. Meestal zonder knuffelen, terwijl je weet dat je elkaar lang niet gaat zien.

Op 24 augustus werd de quarantaineplicht voor reizigers uit Nederland opgeheven. Een dag later vlogen wij. Het inchecken duurde lang vooral vanwege het nodige papierwerk voor onze jonge hond Laika. In de wachtrij jankte zij zo hard dat we voorrang kregen, en daarna zweeg ze, de rakker. Laika moest negen uur in het ruim doorbrengen, maar kwam er vrolijk uit, nieuwsgierig als altijd naar mensen, luchtjes en een nieuwe omgeving. Om te beginnen een vliegveldje met schamele gebouwen.

Onderweg naar Paramaribo zagen we veel scheefgezakte hutjes van hout en golfplaat, wel middenin het groen. Suriname is het groenste land ter wereld. Maar ook een arm land, waar een minderheid het heel goed heeft. Rondom Paramaribo zagen we prachtige landhuizen met grote erven. In de stad zelf is de economische neergang zichtbaar, het gevolg van slecht beleid en - natuurlijk - corona. Ook de betere gebouwen hebben een flinke lik verf nodig.

Het is hier stiller op straat dan normaal. Mondkapjes zijn verplicht en bij iedere winkeldeur word je getemperatuurd – vanaf 37,4 °C wordt de toegang geweigerd. Mijn temperatuur is hier ineens minstens 0,5 °C lager dan voorheen, is dat toeval of willen de winkeliers geen klanten wegsturen? Het toerisme ligt stil, een enkel restaurant is nog open, en de weinige terrasjes zijn gesloten. Wie ons een beetje kent, weet dat dat een straf is. Dagelijks gaat om 20.00 uur de avondklok in en voorlopig geldt van vrijdagavond tot maandagochtend zelfs een complete lockdown.

De lange regentijd is net voorbij. De heetste tijd van het jaar breekt aan. De vroege ochtend is nog aangenaam maar daarna ga ik naar binnen. Zonder airco zou ik me geen raad weten.

Het afgelopen half jaar heb ik een Duitse roman in het Nederlands vertaald. Die ligt binnenkort in de boekwinkels. Hopelijk komt er snel een nieuw boek mijn kant op, heerlijk werk onder de airco.

Vrijdagavond, lockdown. Peter is net thuis, na de aankomst van de nieuwe tijdelijk zaakgelastigde. Als de relatie tussen Suriname en Nederland verbetert, zal deze zich (weer) ambassadeur mogen noemen. Proost op betere tijden!

Odi odi! Groetjes!
Anke en Peter Frerichs

Peter en Anke Frerichs wonen sinds 25 augustus in Suriname. Peter werkt op de ambassade in Paramaribo als Operationeel Manager. Anke hoopt boeken te vertalen, taallessen te geven en wie weet wat er nog meer op haar pad komt.

Meer berichten
 

Dagelijks het laatste nieuws in je mailbox ontvangen?

Aanmelden